Konunun en kritik bilgileri — hızlı tekrar için.
Belirli bir alandaki canlılar ile cansız çevrenin karşılıklı etkileşim içinde oluşturduğu bütüne ekosistem denir.
Bir bölgedeki tür, gen ve ekosistem zenginliğine biyoçeşitlilik denir; iklimi ılıman ve nemli bölgeler daha yüksek çeşitliliğe sahiptir.
Üreticiden tüketiciye enerji aktarımını gösteren besin zincirinde bitkiler üretici, otçullar birincil, etçiller ikincil tüketicidir.
Su, karbon ve azot gibi maddeler ekosistemde sürekli dolaşır; bu döngüler yaşamın devamlılığını sağlar.
Üç farklı iklim ve bitki bölgesine sahip Türkiye, Avrupa-Sibirya, Akdeniz ve İran-Turan flora bölgeleriyle yüksek biyoçeşitlilik gösterir.
Yalnızca belirli bir bölgede yetişen ve başka yerde doğal olarak bulunmayan türlere endemik denir; Türkiye endemik bitki bakımından zengindir.
Benzer iklim ve bitki örtüsüne sahip büyük yaşam alanlarına biyom denir; tundra, tayga, savan ve yağmur ormanı başlıca biyomlardır.
Ormansızlaşma, tarım alanı açma ve kentleşme canlıların yaşam alanlarını yok ederek biyoçeşitliliği azaltan en büyük tehdittir.
Ekosistemler oksijen üretimi, su temizleme, tozlaşma ve iklim düzenleme gibi insan yaşamına doğrudan katkı sağlayan hizmetler sunar.
Bir ekosistemdeki canlı ve cansız unsurların birbiriyle uyumlu ve kararlı ilişkisine ekolojik denge denir; bozulması tür kayıplarına yol açar.
Savan iklimi (subtropikal), yazları bol yağışlı kışları kurak tropikal bir iklimdir. Bu yağış rejimi bitki örtüsünün (savan otlarının) mevsimsel karakterini belirler.
Bu olay, doğanın kendi dinamikleri kapsamında meydana gelir. Dolayısıyla, beşeri etki dışında doğal bir olaydır.
Deniz biyomu, kara biyomları sınıflandırmasına dahil edilmez çünkü bu biyom, deniz ve okyanus gibi su kütlelerinin bulunduğu bölgeleri ifade eder.
Litosferdeki karbon en çok kalker (kalsiyum karbonat), dolomit ve fosil yakıt yataklarında (taş kömürü, linyit, petrol, doğalgaz) depolanmış durumdadır.
Atlas Dağları, Kuzey Afrika'da bulunur ve bu dağlar, dağ biyomunun yaygın olduğu bir bölge değildir.
Deniz tuzları (aerosoller), havada yoğunlaşma çekirdekleri oluşturarak yağışı kolaylaştırır ve toprağı gübreler.
İklim (sıcaklık ve yağış koşulları), bitki ve hayvan türlerinin yaşam alanlarını ve yeryüzündeki genel dağılışını belirleyen en temel fiziki faktördür.
Otçullar (koyun, inek, tavşan, geyik vb.), besin piramidinin ikinci basamağında yer alan ve doğrudan üreticileri tüketen canlılardır.
Akdeniz biyomu, tipik olarak sıcak ve kurak yazlar ile ılıman, yağışlı kışlar yaşar.
Volkanik faaliyetler, genellikle su döngüsüyle doğrudan bağlantılı olmayan ani jeolojik olaylardır.
Taiga, diğer adıyla Boreal Orman, kuzey yarımkürenin yüksek enlemlerinde yer alan ve uzun, sert kışların, kısa, serin yazların hüküm sürdüğü bir biyomdur.
Okyanus biyomu, su ortamını, deniz canlılarını ve su altı bitki örtüsünü (örneğin deniz yosunları) içeren ekosistemleri kapsar.
Endüstriyel atıkların izinsiz doğaya boşaltılması, ekosistemlerin en hassas dengesini bozan unsurlardan biridir.
Yıldırım ve şimşeklerin yarattığı elektrik enerjisi, havadaki azotu oksijenle birleştirerek nitrata dönüştürür.
Fotoliz, suyun (H₂O) güneş ışığı (özellikle UV ışınları) etkisiyle oksijen ve hidrojene ayrışmasıdır.
Ekosistem ve biyoçeşitlilik çalışırken ana odak mekansal dağılış ve neden-sonuç kurmaktır; önce kavramı, sonra tipik soru dilini ayır.
Ekosistem ve biyoçeşitlilik sorularında en hızlı kontrol, verilen bilginin hangi kavramı ölçtüğünü bulup çeldirici ayrımı yapmaktır.